Hans Kortlevers Travel

 Ik herinnerde me ziek zijn als iets fijns. Goed, je voelde je rot en je lag opgerold onder een deken dan weer te zweten en dan weer te rillen op de bank, maar je moeder zat met liefde naast je en verwisselde het washandje dat verkoeling en verlichting bracht. En je kreeg kippensoep. Met een broodje kaas, als dat ging. En zo nu en dan een thermometer die het nieuws bracht of je morgen alweer naar school moest, of dat je nog een dagje thuis mocht blijven.

Maar nu ben ik volwassen en ziek en zit ik de hele avond op de bank naar Boer zoekt Vrouw en South Park te kijken en m’n longen uit mijn lijf te hoesten en ik vind er niks aan. Ik snap nu waarom vrouwen vinden dat mannen zeuren als ze ziek zijn. Ze willen eigenlijk stiekem hun mammie. En ik heb niet eens een vrouw om tegenaan te zeuren. Ik verwacht daarom ook heel veel beterschapswensen en een grote fruitmand. En iemand die soep voor me komt maken en iemand die washandjes komt verwisselen. En graag zo snel mogelijk en met liefde. En neem een biertje mee, als je toch onderweg bent!

Hoor ik daar de bel al?