Hans Kortlevers Travel

Eindelijk was het dan zover! Ik mocht vliegen dit weekend! Met de auto naar de polder en daar overstappen in een andere kist, achter de stuurknuppel en met een instructeur de lucht in. En het was geweldig. Het weer was natuurlijk fantastisch, maar het gevoel van vrijheid en de kick van de snelheid en de hoogte en de controle is meesterlijk. Marca, Jos, Jaap & Gaffeltje, dankjulliewel voor dit fantastische cadeau! Ik heb genoten.

En nu willen jullie natuurlijk allemaal de foto’s en filmpjes en dat soort werk, maar daarvoor ben ik nog te lui geweest; ze staan nog niet online. Wel kun je ze bij me thuis gewoon good oldfashioned op papier komen bekijken. Krijg je de sterke verhalen (over hoe ik die meeuw ontweek, bijvoorbeeld) en een witbiertje er gratis bij

Dit keer geen verslag van mijn eigen reizen, maar het verhaal van Matt, die in 2003 zijn baan in Brisbane opzegde om door Azië te reizen. Zijn reisgenoot nam een filmpje op van een typisch dansje dat Matt wel vaker deed. Eigenlijk het enige dansje dat Matt ooit deed. Het werd een hit op het internet en Matt werd opgemerkt door Stride Gum. De kauwgomproducent bood Matt een wereldreis aan, op voorwaarde dat hij zijn dansje zou doen en zou opnemen. In 2006 ging Matt in 6 maanden de hele wereld over en danste op alle 7 continenten. En in 2007 overtuigde hij Stride Gum ervan dat het nog leuker zou zijn met andere mensen erbij. Dit ontroerende filmpje is het resultaat van zijn tweede reis. De muziek helpt natuurlijk enorm!

Nu ben ik zelf ook nog op zoek naar een sponsor. Ik kan namelijk ook erg slecht dansen én ik kan iets geks met mijn tong. Wil ik best laten zien. Geïnteresseerden kunnen contact opnemen via het reactieformuliertje onder deze post. Ik zal elk serieus aanbod overwegen.

De recente rellen en opstanden zal u niet ontgaan zijn, het was overal op het nieuws en iedereen sprak er over. Dat is de reden geweest dat het Ministerie van Buitenlandse Zaken op 30 januari 2011 een negatief reisadvies uitgaf. Toeristen werden uit het land geëvacueerd, en ook personeel van diverse touroperators werden terug gehaald.

Twee weken later blijkt het echte gevaar geweken. Het negatieve reisadvies is ingetrokken op 14 februari 2011. Dit houdt niet in dat het weer rustig is, reizigers naar de Egyptische badplaatsen worden geadviseerd waakzaam te zijn, en alle niet-essentiele reizen naar de rest van het land (inclusief de grote steden) worden nog steeds afgeraden.

Sinds het vertrek van president Hosni Mubarak is het rustiger geworden, hoewel de avondklok nog steeds geld in Caïro, Alexandrië en Suez.

In een toelichting gaf het ministerie het volgende aan:  ’Nederlanders in Egypte wordt geadviseerd demonstraties en samenscholingen te mijden en goed de ontwikkelingen via media te volgen’

Hopelijk is van de zomer alles weer helemaal in orde, Egypte is een veel te mooi land om niet heen te gaan.

En dit weekend was het dan zover. Ik ging vliegen. Niet zelf nog hoor, ik liet me vliegen. En wel naar Tirana! Vliegend erheen kon ik niet voorzien wat voor weekend het ging worden.

Voor ik erheen ging had ik een couch-surfadresje geregeld bij Adnan, een Albanische autoverkoper. Adnan sprak weinig Engels, maar dat vond ik niet erg. Toen ik echter door de taxi was afgezet op het adres en aanbelde, leek hij niet te begrijpen wie ik was. En dat verontrustte me wel. Na enkele keren herhalen van de woorden “Adnan”, “Hans”, “internet” en “stay here”, maakte Adnan een gebaar van “rustig, blijf hier, verroer je niet” met zijn handen en verdween terug het huis in.

Het bleef even stil, maar even later kwam er toch rumoer vanuit het huis. Aan de deur kwam zijn tandeloze moeder die mijn hand vastpakte met haar twee gerimpelde handen en zich ironischerwijs voorstelde als Afrodita. Ik werd naar binnen gewenkt en ik kreeg thee en zoetigheden voorgeschoteld. Afrodita riep Flutura erbij. Dat bleek dochterlief van een jaar of 30 en de vertaalster voor de hele familie. Blijkbaar had Flutura via het emailadres van haar broer toegezegd dat ik kon komen logeren. En niet zonder reden. Met knikjes van mama werd ik aangemoedigd nog een koekje te pakken en nog één, terwijl Flutura zei dat ze de koekjes zelf had gebakken. “Do you think that is attractive in a woman?”

Toen ik éénmaal doorhad in welke situatie ik me bevond – Flutura was huwbaar en daar werden geen doekjes om gewonden – werd het koortsachtig bedenken van een exitstrategie. Ik vroeg waar het toilet was en Flutura nam me mee naar de gang. Daar keek ze me diep in de ogen, voor ze me de wc wees. Pas toen ik er naar binnen ging en de deur op slot had gedraaid, hoorde ik har teruglopen naar de kamer. Ik bleef nog even op de dichte klep van het toilet zitten, draaide toen voorzichtig de deur weer van het slot en sloop naar de voordeur. Terwijl ik wegrende, kwam Adnan nog halfslachtig een stukje achter me aan lopen. Gelukkig gaf hij het snel op.

De rest van het weekend was heel leuk. Je weet wel: hotelletje regelen, eten, drinken, gebouwen kijken natuurlijk en toch nog leuke mensen leren kennen. Er zijn ook moderne mannen en vrouwen hoor, in Albanië, gelukkig. Maar niets haalde het bij het begin van het weekend. Snel weer een keertje doen, dat couch surfen.

Voor wie zich afvroeg waar de vorige post op dit blog nou toch over ging… Ik mag gaan vliegen! Voor mijn verjaardag heb ik afgelopen jaar een bon gekregen om een verrassing van uit te zoeken en één van die verrassingen bleek een vliegles. Nou zou ik normaalgesproken een verhandeling beginnen in de trant van “Oh, oh, wat een verrassing, als je het zelf mag uitzoeken”, maar vliegen is voor mij een langgekoesterde kleinejongetjesdroom en die gaat nu bewaarheid worden, dus mij zul je over het verrassingselement van verjaardagsbonnen niet meer horen zeuren.

Ik heb nu een afspraak voor een vliegles over een paar weken boven de dan hopelijk zonovergoten Flevopolder. Vind ik om meerdere redenen handig, want het is naast bereikbaar ook erg plat. En dat lijkt me prettig zo, bij de eerste keer de lucht in gaan.

Nou is het niet alleen maar juichen, want op de één of andere manier vinden – sinds ik mijn vliegles geboekt heb – allemaal horrorverhalen over vliegen (en met name landen) via vrienden en familie hun weg naar mijn inbox. En juist als ik de computer heb uitgedaan in ruil voor gedachteloos gezap, komt er een Discovery-programma langs over noodlottige vliegongelukken. Desalniettemin zie ik mijn stappen in de voetsporen van de gebroeders Wright met veel vrolijke anticipatie tegemoet. En tegen de tijd dat ik er meer over te vertellen heb, horen jullie het natuurlijk als eerste via dit blog.

Tot die tijd mogen jullie kijken naar dit filmpje. Want zoiets gaat het ongeveer worden:

Lekkerrrrrrrrr!
Hans Kortlevers out.

Tegenwoordig gaan veel mensen met het vliegtuig op vakantie. Hoewel het voor veel mensen spannend blijft, is de kans op ongelukken extreem klein. Zelfs in het volgende rijtje van vliegvelden, de vliegvelden waarop statistisch gezien de meeste ongelukken gebeuren, is de kans op een ongeluk nihil. Bij deze ‘gevaarlijke’ vliegvelden is dan ook vaak sprake van een spectaculaire landing.

10. Madeira Airport, Funchal, Madeira
Dit vliegveld ligt direct tussen de Atlantische Oceaan en de bergen. Piloten moeten een speciale training volgen om hier te mogen landen, er moet namelijk een scherpe rechtse bocht gemaakt worden vlak voor de landing.

9. John F. Kennedy International Airport, New York
Deze luchthaven ligt in de buurt van 2 andere luchthavens, Newark en LaGuardia, die dezelfde aanvliegroute gebruiken. Al deze vliegtuigen moeten elkaar zien te ontwijken, waardoor dit één van de drukste routes ter wereld is.

8. Toncontin Airport, Tegucigalpa, Honduras.
Met slechts 1862 is de landingsbaan te klein voor alle vliegtuigen groter dan een Boeing 757. Tevens moet er een bocht van 45 graden gemaakt worden direct voor de landing.

7. Matekane Air Strip, Lesotho
400 meter start/landingsbaan gevolgd door een klif van 609 meter diep.

6. Princess Juliana International Airport, St. Maarten
Grote jongens als de Boeing 747 en de Airbus A340 vliegen slechts 10 meter boven het strand om hier te kunnen landen.

5. Reagan National Airport, Washington DC
Dit vliegveld ligt tussen het Pentagon en CIA hoofdkwartier en het Witte Huis in. In deze zones geldt een vliegverbod, dus moet bij het opstijgen een steile klim en een scherpe bocht gemaakt worden.

4. Barra Airport, Barra, Schotland
Deze landingsbaan bevindt zich in een baai, de getijden bepalen wanneer er geland kan worden.

3. Gibraltar Airport, Gibraltar.
Gelegen op een rots, tussen de Middellandse Zee en de baai van Algeciras en slechts 1828 meter lang. En dat is nog niet alles, Gibraltar is zo klein dat de startbaan een toegangsweg kruist, die met slagbomen afgesloten wordt als er een vliegtuig stijgt of landt.

2. Juancho E. Yrausquin Airport, Saba, Nederlandse Antillen
En dan ook nog slechts 400 meter lang ….

1. Paro Airport, Bhutan

De gevaarlijkste luchthaven ter wereld ligt op 2230 meter hoogte. Omgeven door de Himalaya met bergtoppen van 5000 meter hoog, moeten piloten een speciale training volgen om hier te kunnen en mogen landen. De piloten moeten volledig op eigen inschatting en kunde landen, vandaar dat er slechts 8 piloten zijn die de toelating hebben om hier te landen.

 Ik herinnerde me ziek zijn als iets fijns. Goed, je voelde je rot en je lag opgerold onder een deken dan weer te zweten en dan weer te rillen op de bank, maar je moeder zat met liefde naast je en verwisselde het washandje dat verkoeling en verlichting bracht. En je kreeg kippensoep. Met een broodje kaas, als dat ging. En zo nu en dan een thermometer die het nieuws bracht of je morgen alweer naar school moest, of dat je nog een dagje thuis mocht blijven.

Maar nu ben ik volwassen en ziek en zit ik de hele avond op de bank naar Boer zoekt Vrouw en South Park te kijken en m’n longen uit mijn lijf te hoesten en ik vind er niks aan. Ik snap nu waarom vrouwen vinden dat mannen zeuren als ze ziek zijn. Ze willen eigenlijk stiekem hun mammie. En ik heb niet eens een vrouw om tegenaan te zeuren. Ik verwacht daarom ook heel veel beterschapswensen en een grote fruitmand. En iemand die soep voor me komt maken en iemand die washandjes komt verwisselen. En graag zo snel mogelijk en met liefde. En neem een biertje mee, als je toch onderweg bent!

Hoor ik daar de bel al?

Een paar jaar geleden zag ik een korte reportage op televisie over de burgemeester van Tirana. Voor de mindergetopografeerden onder ons: Tirana is de hoofdstad van Albanië. En haar burgemeester heet Edi Rama. Voor hij aantrad was hij schilder en Tirana was het stoffige resultaat van jarenlang bunker- en cementcommunisme. De stad was droog en dor geworden, net als haar bevolking. En daarom bestelde de pas aangetreden burgemeester verf. Heel veel verf. Om de stad te schilderen. Het resultaat? Leven!

En ik ga zo m’n tickets bestellen

Ik was zomaar weer een weekendje in Berlijn! Want Anna ging verhuizen en ik ben niet te beroerd om een middagje mijn handen uit de mouwen te steken in ruil voor eindelijk een behoorlijke Berlijnse logeerkamer. Als dank voor mijn harde werk – ik droeg bijvoorbeeld haar vooroorlogse televisie én haar boekenkast om haar ruggetje te sparen – wilde ik de volgende dag naar het Buchstabenmuseum. Er is namelijk een museum voor hoofdletters; dat was ik tegengekomen op internet. En dat wilde ik natuurlijk met eigen ogen zien.

Anna’s dankbaarheid voor de inzet van mijn onuitputtelijke spierbundels was enorm, dus na een goede nacht slaap togen we al vroeg naar ‘t S-bahnstation, namen we de S-Bahn én de bus en na de bus moesten we nog een stukje lopen. En zo na een uur of 2, aan de andere kant van de stad (“Ich sehe, ich sehe, was du nichts siehst”) stonden Anna en ik op een grote parkeerplaats. Hier moest het zijn.

Maar eenmaal hier was er nergens een museum te bekennen. Op het juiste adres vonden we een dichte deur met een bordje “depot”. Een rondje om het depot heen maakte duidelijk dat er ook geen andere ingang was. En het begon te miezeren. Anna zag eruit als een verdwaald muisje. Dus ik ging de website nog maar even opnieuw bekijken. Een paar dure minuten later bleek het Buchstabenmuseum toch echt een fysieke locatie te hebben – en daar stonden we ook! Maar het bleek ook alleen online geöpend te zijn. Anna begon na een verongelijkte grom en een door mij aan haar geleerd “Schtomkopf” enorm om me te lachen. En toen zijn we maar aan onze terugtocht begonnen.

De rest van de dag werd nog legendarisch, alleen al omdat we elkaar op de hele weg terug overal letters hebben aangewezen, met als hoogtepunt een als een kleuter in de S-bahn rondhupsende Anna, nadat ze haar naam in graffiti had ontwaard. In een barretje meetten we daarna ook nog up met Jankajanka, die zeker dacht te weten dat we in Nederland een rapper hebben die luistert naar de naam Lange Schwanz. Nouja, hoe goed kan een dag nog worden?
Wordt het Buchstabenmuseum IRL, dan gaan Anna en ik er zeker nog een keer heen. Um kontinuiert zu werden, zeg ik.

Met het werk gingen we een avondje uit. Blijkbaar was het verleden jaar na het opmaken van de boeken toch nog best positief uitgevallen en was er ruimte gebleken voor een etentje. Maar we moesten dat dan wel zelf koken. Ja, u leest het goed: zelf koken! Wie mij een beetje kent weet dat ik een uitmuntend ei bak, maar dat ik het echt culinaire werk graag aan vrienden en professionals overlaat. Hier kwam ik echter niet onderuit. Ik was voor dit teambuildingevenement namelijk ingedeeld in een kookstation met Le Nez en die had uitvoerig opgeschept over zijn tongstrelende trancheer- en tourneercapaciteiten. En ik kon dat niet over mijn vals bescheiden kant laten gaan. Wij gingen samen aan de gevulde lamsbout. Correctie: ik ging aan mijn gevulde lamsbout en hij aan de zijne.

Het werd een titanenstrijd: jarenlange blancheer- en marineerervaring tegenover pure strijdlust. Van het ontvellen van de bouten tot het hakken van de knoflook ging het nog gelijk op, maar met al mijn opgepotte hebzucht wist ik het leeuwendeel van de vulling al in mijn lam te proppen, en die dichtgebonden met een touw in de pan met bruine boter te smijten, nog voor hij goed en wel de rest van het recept had gelezen. Met de smaak van de overwinning al op mijn tong, bakte ik de bout rondom bruin, gooide hem met de souplesse van een kunstschaatser in een schaal en las ondertussen met een half oog het recept nog eens door. Ik bleef hangen op de woorden “voorverwarmde oven”.

Le Nez floot een deuntje, terwijl ik radeloos de knoppen van mijn oven zo hoog mogelijk draaide. Ik wist dat het eigenlijk niet mocht baten. Gevloerd door mijn eigen nonchalance. Toen voelde ik een hand op mijn schouder: “Hans, dat hoeft niet joh. Je mag wel bij mij erin.” Je mag er bij mij wel in. Ik wist niet dat mijn genadeklap zo zoetgevooisd verpakt zou zijn. Met een ovenwant, zo kalm als een zalm, zette Le Nez zijn lamsbout in de oven. “Hij past er nog wel naast, kom maar.”

Wat zal ik zeggen? Dat ik wat heb geleerd van de kookworkshop? En dat is dat het niet gaat om het zo snel mogelijk op tafel gooien van je eigen lamsbout. Zelfs niet om het goed lezen van recepten. Dat het erom gáát dat je iemand hebt die voor jou meteen de oven aanzet. Teamwork?

Yeahhh… Right!

I’ll get you next time Gadget. Next time…